De schaduw in mijn brein

De zon schijnt. Maar in mijn hoofd heb ik een constante schaduw. Ik verberg mijn grauwe gedachten , ik behoed ze voor mijn perceptie van de buitenwereld. Want ik probeer te leven. Elke dag opnieuw,probeer ik te leven. Ik leef niet voor jou, ook niet voor mezelf, maar gewoonweg omdat ik besta, of denk te bestaan. Al weet ik dat niet zeker. Ik zou graag wakker worden. En merken dat ze er weer is om mij te troosten. En ik er weer ben om haar te troosten. Dat ik thuiskom met een probleem en zij het omvormt in een gedachte die relativeerbaar is. Dat zij mijn dromen omvormt in iets dat realiseerbaar is. In mijn hoofd kan ik haar gedachten lezen. Maar ik zal ze nooit meer zien. Ik voel haar bloed nog steeds door mijn aderen stromen, nu nog meer dan ooit. Het geluid van de stilte. Ze luisterde er graag naar. Niet alleen de stilte zelf, maar ook dat memorabel moment in Central Park, waar een gigantische massa stil zat te luisteren naar de stemmen van respectievelijk Paul Simon en Art Garfunkel. Als ik momenten met mijn moeder wil herinneren, zet ik dit nummer op en stel ik me voor dat we daar allebei zitten. Er hoeft niets gezegd te worden. Er is genoeg gezegd. Alles wat ik weet. Alles wat ik ben. Alles wat ik ooit zal worden.