Verdwijnend in een waas van verdwaasdheid staar ik in de leegte. „Kijk eens in mijn ogen.”, zei ze, „En zegt mij eens wat ge voelt.” „Laat dat geleuter nu toch eens achterwege.”, antwoordde ik. Dat sentimenteel gedoe, dat interesseert mij niet. Ik wil gewoon met rust gelaten worden. En ik wil niet alleen zijn. Een tegenstrijdige lust, maar zo ben ik. Als ik alleen wil zijn, ga ik op een overvol café zitten schrijven. Ik kijk naar de mensen en geniet van het zicht, het zijn en het bestaan. Ik stond recht en keek haar in de ogen : „Lieve schat, het was leuk, maar nu ben ik weg. ”. Ze wou praten, maar ik repliceerde :. „Laat mij nu maar gewoon zijn. Zijn wie ik geweest ben en altijd zal blijven.”. Dat verwarde haar. Ik hou van verwarring. Een laatste blik op haar werpend, voelde ik mijn haat voor haar opwellen. Tegenstrijdig, want dat is wie ik ben. „LAFAARD!”, is het laatste wat ik hoorde als ik de deur dichtsloeg. Dat ben ik ook, een eenzame lafaard. Een eenzame, haatdragende, schaamteloze en arrogante lafaard. Met een kick voor ongemakkelijke situaties. Zonder hautain te willen klinken, vind ik dat een paar van mijn beste eigenschappen. Een laag zelfbeeld, een passie voor de dood en een heilige schrik voor het onbekende zijn een paar van mijn slechtste. Ik heb lief zoals ik verafschuw. Ik existeer zoals ik expireer. Mijn gedachten dwalen af en mijn bestaan wervelt als een vigoureuze, gewelddadige, zwevende, virtuoze serenade aan het heengaan. Ik ga mijn gang en sla mijn slag, en vaar het leven binnen als een schip zonder kapitein. Want mijn kapitein is op vakantie. In de donkere oorden van mijn gedachten verdoken, verbergt hij zich voor een vredeloos varend en viriel monster. Ik bestel een koffie en kijk mijn computer recht in de monitor. En nu is het aan mij. „ ‚t Is gij en ik.”, zei ik „en niemand anders.”. En ik versloeg de stilte met het geluid van mijn tikkende toetsen. Altijd heb ik van u gehouden. En van niemand anders. Ik word aangekeken, bekeken en beoordeeld.

S. houdt van S. was wat ik schreef.

Dear,

It's been a long time since I've last written my thoughts down. Sadly, I have nothing fun to tell. I have become what I hate most. I've become boring. I have nothing in my life. I wake up, go to work(I like my work don't get me wrong), go to sleep and put that pattern on repeat. The days I don't have to work, I just end up being miserable and spend the day alone or at my job. Because I have nothing else to do. I pictured my life as exciting and fun. And it used to be. It really used to be. I've experienced crazy nights, fun jobs and wonderful love. Now I love less, I live less and I enjoy less. Writing this, I'm alone in my bed. I'm thinking about all that I wanted to do and all the ideas I had. I just stopped being me and become someone else. I'm bitter and I hate everything. I tell people what to do, because I hate what I've achieved. I finally fell into the spiral of neverending boringness that I feared so much. I loathe what I am, not who I am.

I've lost a lot of friends along the way and I just feel so intensely alone without them. All these exciting people, doing wonderful things while I'm here. Wasting precious time, time that I could spend doing the things I love. I could just go back to that life you might say. But it's not that easy. You know it's not. It's a struggle getting myself back up, I fell a long way down and hit the bottom pretty hard. My wounds are healing slowly, but surely. It's a hard way.

But one day, I'll try to be I will be king.

Love,

S.