De schaduw in mijn brein

De zon schijnt. Maar in mijn hoofd heb ik een constante schaduw. Ik verberg mijn grauwe gedachten , ik behoed ze voor mijn perceptie van de buitenwereld. Want ik probeer te leven. Elke dag opnieuw,probeer ik te leven. Ik leef niet voor jou, ook niet voor mezelf, maar gewoonweg omdat ik besta, of denk te bestaan. Al weet ik dat niet zeker. Ik zou graag wakker worden. En merken dat ze er weer is om mij te troosten. En ik er weer ben om haar te troosten. Dat ik thuiskom met een probleem en zij het omvormt in een gedachte die relativeerbaar is. Dat zij mijn dromen omvormt in iets dat realiseerbaar is. In mijn hoofd kan ik haar gedachten lezen. Maar ik zal ze nooit meer zien. Ik voel haar bloed nog steeds door mijn aderen stromen, nu nog meer dan ooit. Het geluid van de stilte. Ze luisterde er graag naar. Niet alleen de stilte zelf, maar ook dat memorabel moment in Central Park, waar een gigantische massa stil zat te luisteren naar de stemmen van respectievelijk Paul Simon en Art Garfunkel. Als ik momenten met mijn moeder wil herinneren, zet ik dit nummer op en stel ik me voor dat we daar allebei zitten. Er hoeft niets gezegd te worden. Er is genoeg gezegd. Alles wat ik weet. Alles wat ik ben. Alles wat ik ooit zal worden.

Het ontrafelen der mysteries

Alles wat je wil. Ik geef je alles wat je wil. Maar dat kan ik je spijtig genoeg niet geven. Maak je maar geen illusies. De complexiteit van de situatie is ondoorgrondelijk. Ik vergeef en vergeet. Ik vergeet,ik veeg weg. Mijn hersencellen,hersenstammen,hersenspinsels en hersenwindsels zijn in de war. Een explosie aan ideeën, een implosieve depressie. Een extravisuele,introspectie in mijn ondoordringbare gedachtenweefsels. Want pijn is wat je voelt als je verliefd bent. Steevast stout en standvastig sterk. Ik stuur je een roos, een roos met doorns. Mijn bloed druipt van je handen. Je handen die langzaam door mijn haar strelen. Het onmogelijke voor het mogelijke houden, dat is mijn hobby. Ik denk dat ik dit kan oplossen, maar ik weet dat dat niet kan. Ik voel je bloed stromen door mijn aders, het voelt koud aan. Vroeger vond ik dat een goed gevoel, het voelde alsof ik écht leefde. Nu heb ik door dat dat niet zo is. Ik leef elke dag minder en minder.

Wat lelijk zo mooi maakt

Want kunst bestaat niet. Kunst is een neerwaartse spiraal van onopgeloste,overdreven thematiek en zal de ondergang betekenen van de échte kunst. De onvoorwaardelijke kunst. De kunst waar vorm een rol speelt maar inhoud de overhand neemt. De kunst waarnaar je kijkt en er niets van begrijpt en het niet erg vind. Ik zit op de trein en kijk naar buiten. Ik zie besneeuwde Belgische landschappen. Ze zijn besmeurd met grijze gebouwen. Want Vlaanderen is het economisch centrum van België. Wat ben ik daar toch trots op. Ongelofelijk zoals wij gebouwen kunnen planten alsof het niets is. En hier een appartement, en daar een huis. Fabriekje nodig? In een mum van tijd komt de machine in gang en wordt er een gigantisch gebouw zonder eind en met de nodige vervuiling tot stand. Afijn, dat is niet waarover ik het wou hebben. De thematiek die de overhand neemt in kunst. Je zal het altijd zien : Een “kunstenaar” neemt een penseel ,zet het nieuws op, kijkt naar wat moorden en zelfmoordterroristen en PATS ,als met magie is zijn onderwerp daar. Hij trekt wat lijnen, spreekt wat spreuken uit en hier en daar wat kleurtjes en hop! Klaar is kees! Wat de gemiddelde kunstenaar zo gemiddeld maakt is dat hij er niet uitspringt. En waarom springt hij er niet uit? Omdat niet zijn ziel, maar zijn collectief geapprecieerd en zelf gecreëerd Ego in het werk gegoten wordt. Daardoor wordt een werk onherroepelijk voor mij in niveau afgezwakt. Een figuratief werk is niet nota bene slecht, maar de meeste figuratieve werken die ik al heb kunnen aanschouwen hebben mij niet ontroerd,bewogen,... Daarom ben ik fan van monochrome schilderkunst. De eindeloosheid van deze werken laten mij denken aan de zee. De kleine accentjes maken het werk dynamisch,of net niet. Want alleen gevoel maakt een lelijk voorwerp mooi. In wezen zijn we allen lelijk. In wezen is de samenleving een eeuwige ploetering in de modder van het leven. En wij zijn de moddermensen. Wij zijn degenen die niet verdergeraken. Slechts door mentale verheffening en ontkoppeling aan het rationele kan men uit de problematiek van het bestaan stijgen. Woord voor woord, zin voor zin ,spel ik je je reden van bestaan voor. En dat mag niet. Dat is wat mooi zo lelijk maakt. Ik ben fan van lelijke dingen. Lelijke mensen. Een lelijke hond. Een oerlelijk meisje. Een lelijk huis. Lelijke flauweplezanterikken op nieuwjaar. Een lelijke hoed op een lelijke schurftkop met daaronder van dat lelijk,vettig kroezelhaar. Het is heerlijk om te kijken naar lelijke dingen. Uit lelijke dingen put ik mijn energie, mijn wil om te creëren. Zoals Duchamp zijn ready-mades uitkoos, kies ik mijn inspiratiebronnen uit op straat, in het dagelijkse leven. Ook uit donkere,slechte ervaringen kan iets heel moois ontspringen. Dat is wat lelijk zo mooi maakt. Want wat is lelijk en wat is mooi? Mooi is iets lelijk waar je een betekenis aan geeft. Iets waar je je antwoorden,maar ook je vragen in verwerkt. Iets waarvan de mensen zullen denken : “...” . Iets waar ze bijstaan. Iets die ze bijstaat. In mijn ogen is God ook een vorm van kunst. God is iets heel erg lelijk en bedrieglijk. Als je denkt dat hij je bijstaat, zal hij iemand uit je familie aan jou ontnemen. En dat mag, want Gods wil is ondoorgrondelijk. Ook is alles wat hij doet onherroepelijk correct. Mensen hebben het idee “God” tot iets groots gemaakt,iets waar iedereen in kan geloven. En toch snapt niemand het. Als ik naar een werk van Jan Fabre kijk, snap ik het ook niet meteen. En toch geloof ik het. Als ik naar een werk van Dali kijk , begrijp ik niet alles ,en ik zoek er ook geen symboliek achter. En toch geloof ik het. Neem de pispot van Marcel Duchamp : Geen enkele betekenis voor mij. En toch geloof ik het. Want elk dezer kunstenaars hebben er net als bij Godsvereerders hun hele ziel in gelegd,hun hele leven. En dat is wat lelijk zo mooi kan maken.

Sven Naudts

I've decided to write these pages from this day on. It's tuesday ,30^th of March and I'm ill. Again. I'm wondering what's wrong with me. Cause being this sick the whole time just isn't normal. I go out a lot,that's true, but I must concur that a lot of my friends do too... And they don't miss class, they don't pass out. I feel like a shipwreck since my mom passed away. All of a sudden,everything I used to hold on to seems much further away. My mom was my anchor. I think my only solution is to escape. I'm not sure how and when. But I will escape from this misery/reality. A change of horizons couldn't be a bad thing for me. I need a resting time. I need time to let all these things in my mind rest. Cause I don't feel like I used to.