Verdwijnend in een waas van verdwaasdheid staar ik in de leegte. „Kijk eens in mijn ogen.”, zei ze, „En zegt mij eens wat ge voelt.” „Laat dat geleuter nu toch eens achterwege.”, antwoordde ik. Dat sentimenteel gedoe, dat interesseert mij niet. Ik wil gewoon met rust gelaten worden. En ik wil niet alleen zijn. Een tegenstrijdige lust, maar zo ben ik. Als ik alleen wil zijn, ga ik op een overvol café zitten schrijven. Ik kijk naar de mensen en geniet van het zicht, het zijn en het bestaan. Ik stond recht en keek haar in de ogen : „Lieve schat, het was leuk, maar nu ben ik weg. ”. Ze wou praten, maar ik repliceerde :. „Laat mij nu maar gewoon zijn. Zijn wie ik geweest ben en altijd zal blijven.”. Dat verwarde haar. Ik hou van verwarring. Een laatste blik op haar werpend, voelde ik mijn haat voor haar opwellen. Tegenstrijdig, want dat is wie ik ben. „LAFAARD!”, is het laatste wat ik hoorde als ik de deur dichtsloeg. Dat ben ik ook, een eenzame lafaard. Een eenzame, haatdragende, schaamteloze en arrogante lafaard. Met een kick voor ongemakkelijke situaties. Zonder hautain te willen klinken, vind ik dat een paar van mijn beste eigenschappen. Een laag zelfbeeld, een passie voor de dood en een heilige schrik voor het onbekende zijn een paar van mijn slechtste. Ik heb lief zoals ik verafschuw. Ik existeer zoals ik expireer. Mijn gedachten dwalen af en mijn bestaan wervelt als een vigoureuze, gewelddadige, zwevende, virtuoze serenade aan het heengaan. Ik ga mijn gang en sla mijn slag, en vaar het leven binnen als een schip zonder kapitein. Want mijn kapitein is op vakantie. In de donkere oorden van mijn gedachten verdoken, verbergt hij zich voor een vredeloos varend en viriel monster. Ik bestel een koffie en kijk mijn computer recht in de monitor. En nu is het aan mij. „ ‚t Is gij en ik.”, zei ik „en niemand anders.”. En ik versloeg de stilte met het geluid van mijn tikkende toetsen. Altijd heb ik van u gehouden. En van niemand anders. Ik word aangekeken, bekeken en beoordeeld.

S. houdt van S. was wat ik schreef.

Dear,

It's been a long time since I've last written my thoughts down. Sadly, I have nothing fun to tell. I have become what I hate most. I've become boring. I have nothing in my life. I wake up, go to work(I like my work don't get me wrong), go to sleep and put that pattern on repeat. The days I don't have to work, I just end up being miserable and spend the day alone or at my job. Because I have nothing else to do. I pictured my life as exciting and fun. And it used to be. It really used to be. I've experienced crazy nights, fun jobs and wonderful love. Now I love less, I live less and I enjoy less. Writing this, I'm alone in my bed. I'm thinking about all that I wanted to do and all the ideas I had. I just stopped being me and become someone else. I'm bitter and I hate everything. I tell people what to do, because I hate what I've achieved. I finally fell into the spiral of neverending boringness that I feared so much. I loathe what I am, not who I am.

I've lost a lot of friends along the way and I just feel so intensely alone without them. All these exciting people, doing wonderful things while I'm here. Wasting precious time, time that I could spend doing the things I love. I could just go back to that life you might say. But it's not that easy. You know it's not. It's a struggle getting myself back up, I fell a long way down and hit the bottom pretty hard. My wounds are healing slowly, but surely. It's a hard way.

But one day, I'll try to be I will be king.

Love,

S.

And we all pretend we're having fun. But in reality, amongst some of us, there are crushed hearts.
You can feel the pain in their eyes. Do you remember that feeling when you see your beloved one's heart has stopped beating only for you? Or when you feel that all the effort you've been putting in living life the way it should be lived has been useless.

I feel that sorrow in her eyes. I see the pain in the corner of his eye. That teardrop is symbolic for the broken heart in all of us. You can't glue back the pieces of a broken soul. You can only ignore them laying on the floor, scattered around like it doesn't mean a thing.

I feel like I'm not missed. Like I'm not needed. But I live life to the fullest. I enjoy my emotions, and I cherish every moment I feel good energy flowing through my veins as much as when I feel sad and broken down. I can feel the coldness whirling inside my head. I love life, even though I have noone to love.

For all my true friends, I don't even have to mention who you are : No matter what, I'll be there for you. Doesn't matter how long it's been. Because we all have a broken heart at some point. And friendship helps you come over that. Cause that's the purest thing you'll have in your life. I love you all.

This song played in my head when I was writing this :

I was never here

I breeze in like thick smoke that you inhaled. Smoke hovering above a grassy field in your dreams. I'm hovering above you. I can feel your cold breath chilling down my spine. I'm waking up. I sit straight ,looking at you from a distance. A distance that can't be surpassed.

I'm hovering away from the goal. The shining light is coming closer,but I stepped towards the wrong end of the tunnel. I realise that now. I felt a warm glow over me when I gazed into your eyes and thought that was the answer I was looking for. Though the answer never came.

I stepped further ,hovering above the endless field. Your warmth gloomed more and more as I aproach your presence. I grab for your hand. It feels cold. And then you slide away, yet again. I felt you in my heart. The chamber once empty, was filled up with a warm glow.

The answer never came, cause you never gave it. I waited patiently. I looked into your eyes and felt your soul. It got so close to mine. I'm standing in an empty chamber with you. We have no form, I just feel your presence. I'm in the here and now at the moment. I finally succeeded to grasp back the track of time. People are walking by ,but I've still got my eyes fixed on the light. But then I feel it.

Black streams of thickened mud crawl over my dead skin. The mud thickens. I turn to stone.

I was never here.

I'm losing grip on the life I've had until now. Time for a new start. Thank you all for making me who I am now. I'm not sure what or who I'll take with me. Only thing I know for sure is that when you think you're doing it right, life's there to kick you in the balls. I need an anchor. I need it more than ever right at this moment. I can't afford to shed another teardrop from my eye. I can't afford to lead a life I don't want to lead. I'll try. I'll try to make it right. I'm definately not giving up on making my dreams come true. No. Not now,not ever. I'm getting stronger and stronger on my feelings. I need to make it true. I need to accomplish my tasks. I'm not talking about shitty life, like job-drink-die, I've grown out of that. I've grown out of me.

- I never blamed you for the evil you do. Cause if there was an easy way out of this, I would take it. But there's no big flashing EXIT neon light in the dark corners of my heart. The chambers within it are empty. They're no longer filled with that bright sparkle called love. Love is an emotion I miss. Emotion is a feeling I've been missing even longer. There's always hope. A hope for things to not get worse. I'm not made to live the way I do at the moment. I'm not supposed to be here. I don't belong here. As I walk alone in the streets ,illuminated by the neon lights , I think to myself. I think about you. And about you. And about her. I think about the people in my life and what they mean to me. My eyes dwell off my goal. I must make a decision.

- Ik weet wat ik wil. Ik weet het al lang. Ik draag dit al mijn hele leven mee. Ik neem geen genoegen meer met dit gewone leven. Het is tijd voor een nieuw begin.

Het stapelde zich allemaal op. De blikken ,de woorden. Grote ogen vol inspiratie. Een definitie van wat ik diep in mezelf ben. Wat ik al die tijd probeer te verbergen. Wat ik probeer niet te zijn. Ik probeer te accepteren dat ik hier niet wegkan. Maar niets is minder waar. Het is gedaan. Gedaan met proberen. Gedaan met gewoon zijn. Ik zag U en ik zag de afloop van een stuk van mijn leven. Ik werd wakker. Ik opende mijn ogen en zag een nieuw licht. Zonder het te beseffen ,was jij de goedbedoelde druppel die de emmer deed overlopen. Hoewel je niks meer dan dat betekent voor mij, heb jij mijn leven gered en ik ben je daar dankbaar voor. Je kent mij niet. Maar ik jou wel. Jij bent de weerspiegeling. De weerkaatsing. De glinster in het water die mij weer naar het licht deed kijken. En ik zal het koste wat het koste bereiken.

Het ontrafelen der mysteries Part III

Absolute stilte. Ik eis absolute stilte. Ik vereis absolute stilte. Om te functioneren. Lawaai maakt me zenuwachtig. Vooral lawaai van ondoordachte, onrespectvolle mensen. En getier hier, en gesnuit daar en geschreeuw ginder. En daar vlamt de deur dicht. Het kost allemaal niets, dus ze maken er hartig gebruik van. Het brengt hen namelijk heel veel aandacht op! En aandacht,dat is waar ze naar op zoek zijn. Aandachtgeile otters. Maar zijn we dat niet allemaal? We kleden ons mooi, we kopen dure dingen. We paraderen op café met ons kersvers lief. De mens is een kuddedier,daar kan je niet aan ontsnappen. Nee, jij ook niet “modebewuste” hipster. Want zelfs al probeer je je te differentiëren door gekke klederdracht,vreemde smaak,... zit je toch in een “groepering” ,en doe je dit alleen maar om anderen te imponeren. Je ontsnapt niet aan je natuur. Leg je erbij neer : je bent niet anders. Je bent hetzelfde. Er zijn geen unica. Dat kan gewoon niet, daarvoor zijn we met te veel. Je mag proberen, maar vanaf je probeert volgen er toch duizenden je voorbeeld. Dan ben je weer niet uniek. Je mag dan wel de “eerste” zijn, toch ben je niet uniek.