Het ontrafelen der mysteries Part III

Absolute stilte. Ik eis absolute stilte. Ik vereis absolute stilte. Om te functioneren. Lawaai maakt me zenuwachtig. Vooral lawaai van ondoordachte, onrespectvolle mensen. En getier hier, en gesnuit daar en geschreeuw ginder. En daar vlamt de deur dicht. Het kost allemaal niets, dus ze maken er hartig gebruik van. Het brengt hen namelijk heel veel aandacht op! En aandacht,dat is waar ze naar op zoek zijn. Aandachtgeile otters. Maar zijn we dat niet allemaal? We kleden ons mooi, we kopen dure dingen. We paraderen op café met ons kersvers lief. De mens is een kuddedier,daar kan je niet aan ontsnappen. Nee, jij ook niet “modebewuste” hipster. Want zelfs al probeer je je te differentiëren door gekke klederdracht,vreemde smaak,... zit je toch in een “groepering” ,en doe je dit alleen maar om anderen te imponeren. Je ontsnapt niet aan je natuur. Leg je erbij neer : je bent niet anders. Je bent hetzelfde. Er zijn geen unica. Dat kan gewoon niet, daarvoor zijn we met te veel. Je mag proberen, maar vanaf je probeert volgen er toch duizenden je voorbeeld. Dan ben je weer niet uniek. Je mag dan wel de “eerste” zijn, toch ben je niet uniek.

Het ontrafelen der mysteries part II

De ondoordachtheid van de mensheid is de doodsteek voor de romantiek. An sich ben ik geen romanticus, maar ik kan je wel vertellen dat ik ongelofelijk zwaar romantisch beïnvloed ben. Onder de invloed van romantiek schrijf ik de mooiste dingen. Ik kan niet omschrijven wat ik wil vertellen. Ik noem mezelf dan ook geen schrijver. Ik noem mezelf ook geen kunstenaar. Wat in me opkomt kan ik alleen maar laten gaan, ik kan het nog niet sturen. En dat kan een kunstenaar wel. Ik laat mijn emoties de vrije loop gaan. Ik kies niet voor het medium waarin ik wil vertellen. Ik kan alleen maar accepteren, dat er een kracht in mij de bovenhand neemt. An sich is dat niet slecht, zal je me zeggen. Ik kan creëren , en dat is goed. Want er heerst een grote scheppings-drang in mij. Uiteraard is er een groot nadeel. Ik kan niet scheppen wanneer ik het wil of nodig heb. Ik kan alleen creëren,uitvinden,neerpennen,fotograferen,... als de schepper in mij ontwaakt. En dat gebeurt niet al te vaak. Het schrijven gebeurt vaak op de trein. Ik kom dingen tegen, ik zie mensen,... Dat triggert een onweerstaanbare drang om gedachten neer te pennen in mijn neuronen. Ik voel de elektrische knetters in mijn hersenen en daar is het : Het teken dat ik moet schrijven. Daarnet vond ik een schriftje van iemand, met daarin een hele cursus Mandarijns. Als ik straks thuiskom, zal ik deze persoon opzoeken op Facebook,en hem vertellen dat ik zijn boekje gevonden heb. Hij zal blij zijn. Zijn gemoed zal bedaren. Hij zal zich thuis voelen. Hij zal ongemeten gelukkig zijn. Want ik heb zijn schriftje. Ik heb het. Hij mag gerust zijn. Ik ben, voor een kort moment , zijn held. Degene die zijn heimwee naar het harde werk zal stillen. En dan is hij mij weer vergeten, en verandert hij weer in het wezen die hij tevoren was. Stil zit ik te denken. Stil zit ik te zwijgen. Stil zit ik te staren naar jou. En naar jou. Ik kijk naar jullie. Want ik heb jullie graag. Ik vind jullie mooi. Jullie zijn mooie mensen. En mooie mensen moeten beloond worden. Ik beloon jullie met de gedachte dat ik het weet.