donderdag 12 augustus 2010

- I never blamed you for the evil you do. Cause if there was an easy way out of this, I would take it. But there's no big flashing EXIT neon light in the dark corners of my heart. The chambers within it are empty. They're no longer filled with that bright sparkle called love. Love is an emotion I miss. Emotion is a feeling I've been missing even longer. There's always hope. A hope for things to not get worse. I'm not made to live the way I do at the moment. I'm not supposed to be here. I don't belong here. As I walk alone in the streets ,illuminated by the neon lights , I think to myself. I think about you. And about you. And about her. I think about the people in my life and what they mean to me. My eyes dwell off my goal. I must make a decision.

- Ik weet wat ik wil. Ik weet het al lang. Ik draag dit al mijn hele leven mee. Ik neem geen genoegen meer met dit gewone leven. Het is tijd voor een nieuw begin.

Het stapelde zich allemaal op. De blikken ,de woorden. Grote ogen vol inspiratie. Een definitie van wat ik diep in mezelf ben. Wat ik al die tijd probeer te verbergen. Wat ik probeer niet te zijn. Ik probeer te accepteren dat ik hier niet wegkan. Maar niets is minder waar. Het is gedaan. Gedaan met proberen. Gedaan met gewoon zijn. Ik zag U en ik zag de afloop van een stuk van mijn leven. Ik werd wakker. Ik opende mijn ogen en zag een nieuw licht. Zonder het te beseffen ,was jij de goedbedoelde druppel die de emmer deed overlopen. Hoewel je niks meer dan dat betekent voor mij, heb jij mijn leven gered en ik ben je daar dankbaar voor. Je kent mij niet. Maar ik jou wel. Jij bent de weerspiegeling. De weerkaatsing. De glinster in het water die mij weer naar het licht deed kijken. En ik zal het koste wat het koste bereiken.