Verdwijnend in een waas van verdwaasdheid staar ik in de leegte. „Kijk eens in mijn ogen.”, zei ze, „En zegt mij eens wat ge voelt.” „Laat dat geleuter nu toch eens achterwege.”, antwoordde ik. Dat sentimenteel gedoe, dat interesseert mij niet. Ik wil gewoon met rust gelaten worden. En ik wil niet alleen zijn. Een tegenstrijdige lust, maar zo ben ik. Als ik alleen wil zijn, ga ik op een overvol café zitten schrijven. Ik kijk naar de mensen en geniet van het zicht, het zijn en het bestaan. Ik stond recht en keek haar in de ogen : „Lieve schat, het was leuk, maar nu ben ik weg. ”. Ze wou praten, maar ik repliceerde :. „Laat mij nu maar gewoon zijn. Zijn wie ik geweest ben en altijd zal blijven.”. Dat verwarde haar. Ik hou van verwarring. Een laatste blik op haar werpend, voelde ik mijn haat voor haar opwellen. Tegenstrijdig, want dat is wie ik ben. „LAFAARD!”, is het laatste wat ik hoorde als ik de deur dichtsloeg. Dat ben ik ook, een eenzame lafaard. Een eenzame, haatdragende, schaamteloze en arrogante lafaard. Met een kick voor ongemakkelijke situaties. Zonder hautain te willen klinken, vind ik dat een paar van mijn beste eigenschappen. Een laag zelfbeeld, een passie voor de dood en een heilige schrik voor het onbekende zijn een paar van mijn slechtste. Ik heb lief zoals ik verafschuw. Ik existeer zoals ik expireer. Mijn gedachten dwalen af en mijn bestaan wervelt als een vigoureuze, gewelddadige, zwevende, virtuoze serenade aan het heengaan. Ik ga mijn gang en sla mijn slag, en vaar het leven binnen als een schip zonder kapitein. Want mijn kapitein is op vakantie. In de donkere oorden van mijn gedachten verdoken, verbergt hij zich voor een vredeloos varend en viriel monster. Ik bestel een koffie en kijk mijn computer recht in de monitor. En nu is het aan mij. „ ‚t Is gij en ik.”, zei ik „en niemand anders.”. En ik versloeg de stilte met het geluid van mijn tikkende toetsen. Altijd heb ik van u gehouden. En van niemand anders. Ik word aangekeken, bekeken en beoordeeld.

S. houdt van S. was wat ik schreef.